Afscheid van Zuilen

Dit is mijn laatste bijdrage voor ZoisZuilen. Dat klinkt wat dramatisch, maar is het niet. Het leven in Zuilen gaat immers gewoon door. Het mijne ook -gelukkig. Maar dan elders in Utrecht, namelijk in de binnenstad, in het Museumkwartier. Een plek waar mijn vrouw en ik altijd al hebben willen wonen. Nu onze kinderen uit huis zijn / gaan, is dit voor ons het moment om een vervolgstap te maken.

Zuilen heeft voor ons een onverwoestbare indruk achtergelaten. Woning gekocht, getrouwd, kinderen gekregen, kinderen naar de kinderopvang en basisschool.Dat betekent dat je een groot sociaal netwerk opbouwt. Met veel warme contacten. Dierbare herinneringen aan bewoners van Zuilen. Aan mooie plekken in Zuilen. Een wijk, die verbroedert, bindt en waar men om elkaar geeft.

Als bewoner, zo heb ik ondervonden, kun je een zekere (positieve) invloed hebben op de loop der dingen die in je omgeving zich afspelen. Om er een paar te noemen: het toekennen van prijzen (Zuilenaar van het Jaar) aan mede-bewoners, het opzetten (met Marcel Uppelschoten) van de hardloopclinics in het Julianapark, het verhinderen van een dubieus nachtcafé in de straat, een halt toeroepen aan omzettingen en splitsingen van eengezinswoningen, het op de kaart zetten van het Museum van Zuilen, de opening verrichten van de Weggeefwinkel, een start maken met het tv-programma UindeWijk/Zuilen. 

Ik heb veel bijzondere mensen in mijn hart gesloten. Benno van der Maten, Gerard Joost en Elz, Wim van Scharenburg, Elise Baron. Om er slechts een paar te noemen. Ik heb zoveel positieve dingen meegemaakt. Hoogtepunt was met Benno het vormgeven van en redactiewerk voor ZoisZuilen. Wat hebben we daar een gemeenschappelijke lol aan gehad! Maar het is goed als er voor mij 'vers bloed' komt: een frisse wind, nieuwe sprankelende ideeën en nieuwtjes uit Zuilen!

Ik wil alle Zuilenaren bedanken voor de fijne tijd die wij op Zuilen hebben gehad.  

Terug naar overzicht