De Ceremoniemeesteresserin

Welk bruidspaar dat zijn dag groots wil vieren droomt niet van een schitterende zonnige warme dag. De heren in mooie witte overhemden, de dames in luchtige jurken met blote schouders. Champagne op een mooi terras aan de Vecht. En de ceremonie het liefst onder een schitterende boom in een mooie tuin.

Eerst moet er een geschikte huwelijkslocatie gevonden worden. Dat is nog best een dingetje, want er is keuze te over. Kastelen, landhuizen, tenten in een weiland, oude molens, mooie restaurants, pop-up-shops, orangerieën, musea of vliegvelden. En af en toe kom je dan uit bij De Parel van Zuilen. Een landhuis in Zuilen aan de Vecht. Bij tenten in een weiland, of vliegvelden, moet je als bruidspaar zelf erg veel doen. Bij kastelen en landhuizen is het over het algemeen gebruikelijk dat de locatie voor bepaalde dingen zorgt. Zoals servies, stoelen en tafels, eten en drinken. Eigenlijk de eerste levensbehoeften. De sfeer is weer wat anders. Daar is de inbreng van het aanstaand echtpaar uiteraard gewenst want het ene bruidspaar is het andere niet. Dus na het eerste gesprek, waarbij het bruidspaar zijn wensen en ideeën uit, is het handig om een ceremoniemeester(esserin) aan te trekken om de vele acties, die uit die ideeën voortvloeien, te stroomlijnen.

De ceremoniemeester(esserin) is doorgaans een stevig in zijn schoenen staand persoon, die zich niet gek laat maken door grillen, grollen en gekkigheden van het bruidspaar zelf of de aanpalende familie. Hij of zij houdt het doel scherp voor ogen, trekt een plan, maakt een draaiboek tot op de minuut nauwkeurig en is op de bewuste dag een rots in de branding voor de Parel van Zuilen.

De Parel van Zuilen zorgt voor de dag, de ambiance, het eten, het personeel, de glutenvrije taartjes en de veganistische uitzonderingen. De ceremoniemeesteressin is er voor de schakel tussen de Parel en de gasten en het bruidspaar en soms om hier en daar een onverhoopte knoop door te hakken.

Eén van onze ceremoniemeesteresserinnen wilde zelf erg veel regelen. De bloemen, de (glutenvrije) taartjes, de muziek en het één en ander aan aankleding. Dat mag. Wij hebben alle begrip voor kostenbesparende maatregelen. Temeer omdat het bewuste bruidspaar niet onze rode loper wilde gebruiken, maar een roze exemplaar. Dus die zouden wij moeten aanschaffen met als gevolg dat de ceremoniemeesteresserin besloot dat zij dat zelf zouden regelen. Prima. Beter zelfs, want anders zouden wij blijven zitten met een incourante roze buitenloper van 20 meter lang, anderhalve meter breed en twintig kilo zwaar.

De dag brak aan. De zon scheen, dus wij hadden het onvolprezen trouwbankje buiten gezet, de champagne koud gezet, de ambtenaar de weg gewezen en de gasten ontvangen. Het bruidspaar zou later arriveren per bootje. De rode loper lag opgerold in de opslagkamer, want de roze loper zou met de tante en oom van het bruidspaar meekomen.

Kort voordat het bruidspaar zou arriveren keek ik naar de schitterende setting in de Springertuin en constateerde dat de loper er nog niet lag. Het bruidspaar kon elk moment aankomen. Ondanks ons rotsvaste vertrouwen in de ceremoniemeesteresserin, werd ik wat ongerust en vroeg: “Is de loper er nog niet?” “Nee, ja, die komt zo met de tante en oom. Die hebben we zo neergelegd. Fluitje van een cent”, was haar antwoord. Gerustgesteld ging ik de keuken weer in.

Kort daarop hoorde ik huilen. Niet gewoon huilen, maar gierende uithalen. Niet van een baby, maar van een volwassen mens. Ik snelde gealarmeerd de keuken uit. Hier was iets grondig mis. Een sterfgeval, een ongeluk, een omgevallen vrachtwagen, een gezonken boot met doden tot gevolg… of erger…

De ceremoniemeesteresserin zat met schokkende schouders op een stoel met drie man Parelpersoneel om zich heen. Die stuurden mij met een gejaagde hoofdknik weg en een blik van: “wegwezen nu, komt goed, we hebben het onder controle”. Ongemakkelijk vertrok ik weer. Inderdaad. Toeschouwers zijn niet welkom bij een ongeluk. Daar helpt alleen directe hulpverlening.

Zenuwachtig stond ik in de soep te roeren. Totdat de ceremonie begon. Het bruidspaar was kennelijk gearriveerd, want ik hoorde de mooie muziek, het applaudisseren van de gasten. Toen hield ik het niet meer en liep de keuken uit.

“Wat was er nou aan de hand?”, siste ik. En zag in één oogopslag dat er buiten op het grintpad geen roze loper lag. De drie man personeel, die gierend van de lach de champagne stonden te ontkurken zeiden: “Tante en oom hadden vier rolletjes papieren tafellopertjes van de Action meegenomen. Niet helemaal begrepen. 40 centimeter breed en nogal van een dunne kwaliteit. Wel twintig meter in totaal, dat wel. Als we dat hadden neergelegd, had de bruid met haar mooie naaldhakken die loper helemaal meegenomen tot aan het trouwbankje, keurig opgekruld tot een propje onder haar jurk, dus dat hebben we maar niet gedaan”.

Goed personeel is goud waard. En om de roze tafelloper van de Action toch nog een doel en functie te geven, hebben zij die in stukjes geknipt en over onze lichtblauwe terrastafeltjes gelegd. Zo was er toch nog een roze element in het geheel. Het zag er nog aardig uit ook.

En het bruidspaar? Dat weet waarschijnlijk tot op de dag van vandaag van de prins geen kwaad. Roze loper? Wilden wij die?

Wij zullen het nooit weten.

Terug naar overzicht