Fawlty Towers in de Parel van Zuilen: Het glutentaartje

Laat ik beginnen met ons te verontschuldigen. Het is lang geleden, in 2010. Na 5 jaar is deze schande wel verjaard, hoop ik. En we waren nog maar net begonnen met deze onderneming. Groentjes waren we….en, haast ik mij te zeggen, de gasten hebben er niets van gemerkt. Uiteindelijk.

Een mooie dag met een leuke bruiloft. Een van onze eerste grote bruiloften. Wij zorgden voor de ambiance, de mooi aangeklede trouwzaal. Bloemen her en der, de champagne stond koud en de taartjes waren besteld bij Bakkerij Steentjes op de Amsterdamsestraatweg.

Omdat ons gemeld was dat er één gast was met een glutenallergie (coeliakie), hadden wij bij de bakker één glutenvrij taartje besteld. Dat zat zorgvuldig apart ingepakt met een duidelijke aanwijzing erop. Kijk, aan de bakker ligt het niet.

Het was de bedoeling van het bruidspaar dat elke gast bij binnenkomst een taartje en een glas champagne aangereikt zou krijgen. Dus wij zorgden ervoor dat er een leuk personeelslid van de Parel in de hal alle gasten opving, met een taartje en een glaasje. Uiteraard met uitzondering van het glutenvrije exemplaar, want dat mocht natuurlijk niet perongeluk weggegeven worden aan een allergieloze gast. Wij proberen aan alles te denken en nemen het zekere voor het onzekere. Een mens kan zich vergissen.

Maar het glutenvrije taartje moest wel enigszins binnen handbereik staan, want elk moment kon de glutenvrije gast zich aandienen en dan moet ook die bruiloftsgast op haar of zijn wenken worden bediend.

Ik had daarom besloten om dat taartje op een serveerwagentje te zetten onder een vergiet. Om het te beschermen tegen stof en vuil en je weet maar nooit. Ik was alleen vergeten om dat mee te delen aan eenieder die het moest weten.

Ik bleef een beetje rondhangen rondom het serveerwagentje, ondertussen nuttige dingen doend. Met een scheef, controlerend oog op het gifgroene vergiet met het glutenvrije taartje eronder. Aan het blote oog onttrokken.

Enige tijd later kwam er een hardwerkend personeelslid langs. Wij leren ons personeel dat je nooit met lege handen de keuken in of uit mag. Er is altijd wel iets mee te nemen om af te wassen. En voor ik ook maar iets kon doen, rukte hij het vergiet van het serveertafeltje waardoor het glutenvrije taartje werd gelanceerd en op zijn kop op het naastgelegen aanrecht terecht kwam.

Jammerend schoot ik op het taartje af, foeterde de volstrekt onschuldige jongen uit en tilde het taartje op alsof het een aangereden kind betrof. Maar gelukkig viel de schade enigszins mee. Een wat gedeukte bovenkant en met wat massage van mijn kant drukte ik voorzichtig het taartje weer een beetje in zijn oorspronkelijk vorm. Het was gelukkig een schuimgebakje zonder slagroom op de top.

Ik ging verder met nuttige dingen doen. En ik vergat het taartje. Het was inmiddels wel duidelijk, dacht ik.

Na tien minuutjes kwam ik terug. Ik liep langs het serveerwagentje en zag daar een onduidelijk hoopje papier liggen. Het vergiet was weg. “Ah, het taartje is op”, dacht ik verheugd, “alles gelukkig toch nog goed gekomen”. Omdat ook ik geleerd heb dat je nooit een onduidelijk hoopje papier mag laten liggen als je langsloopt, zette ik mijn volle hand boven op de prop, kneep de prop fijn, want dat pakt lekkerder, en merkte dat ik het glutenvrije taartje aan gort kneep.

Het leed was niet te overzien. Ik had zojuist het enige glutenvrije taartje hoogstpersoonlijk tot glutenvrije moes geknepen. En het was niet meer terug te masseren.

Omdat een mens dat fouten maakt altijd eerst de schuld buiten zichzelf legt uit een onredelijke vorm van paniek, gilde ik: “Welke gek heeft dat glutenvrije taartje onder een servet gelegd ?!!!”

De jongen van het vergiet kwam verbleekt de keuken uit en zei: “Ik dacht dat dat beter was, want zo’n vergiet is ook niks”. Natuurlijk had hij gelijk. Achteraf blijken we allemaal sukkels. Nadenken is een kunst.

Mismoedig keken wij naar de trieste kledder in mijn hand. Hoe nu verder? Hoe leggen we dit uit? Geen taartje voor de enige gast met een glutenvrij dieet, wat op zichzelf al heel vervelend is. Ach jee, daar gaat onze beginnende reputatie.

In paniek en met 100% adrenaline in mijn bloed spoedde ik mij naar Laura. Dat leuke personeelslid in de hal, die iedereen een taartje en een glaasje aanreikte. En ik siste geagiteerd in haar oor dat ze de glutengast moest bezighouden met een smoes, desnoods met zang en dans, omdat ik NU op de fiets naar de Jumbo of Steentjes of Boni of Albert Heijn of de Koningin zou snellen om een alternatiefje te kopen want het glutenvrije taartje was gesneuveld en dat was verschrikkelijk erg en zeker niet mijn schuld maar ook weer wel maar dat zou ik later wel uitleggen…

Zij stond bij een lege taartjesschaal. De champagne was op. Alle gasten waren inmiddels in de zaal.

Ze keek me niet-begrijpend aan en zei: “ De Boni, wat ga je daar doen? Daar hebben ze niks hoor, maar dat taartje kan weg hoor, want de glutenvrije gast was een meisje van drie en die hoefde geen taartje. Die heb ik een lollie en limonadesiroop gegeven.”

Sinds die tijd nemen we geen risico’s meer en zorgen we ervoor dat we minstens drie keer een glutenvrij taartje kunnen lanceren tegen desnoods het plafond. We kopen er vier.

Want soms gaat er wat mis.

Dit is de eerste van een serie columns 'Uit de school geklapt' over de Parel van Zuilen

Terug naar overzicht