Geen lintjesregen op Zuilen

U leest het goed. Geen enkel lintje in Zuilen. Hoe kan dat? Zit iedereen hier in zijn vrije tijd op zijn handen? Nou, nee. Maar blijkbaar is niemand voorgedragen. Dan krijg je ook geen koninklijke onderscheiding.

Dat is toch wel jammer. Als een (bekende) wijkgenoot een lintje krijgt, ben je toch een beetje trots en blij. Vooral voor de decorandus of decoranda zelf. Maar het is ook een jaarlijkse bevestiging van het fijnmazige, vaak uitstekende functionerende, sociale netwerk in een complexe wijk als Zuilen. Een lintje uit Zuilen is ook een visitekaartje van de wijk richting de rest van de stad.

Er zijn, zo lijkt het me, genoeg kandidaten (die het ook leuk vinden om gedecoreerd te worden). Daar ligt het niet aan. Waar dan wel aan?

Het is voor een aanvrager een behoorlijke administratieve klus. Daar hebben veel mensen al geen zin in. Vaak doen anderen dat voor de aanvrager. ‘Vroeger’ had je ook nog een gedreven wijkambtenaar die dat graag oppakte en ook bewoners stimuleerde om een mede-bewoner voor te dragen. Maar die ambtenaar is niet meer. Nu hebben ambtenaren in de wijk ‘regiefuncties’. Oftewel, de burger moet het vooral zelf doen.

Dat hebben bewoners nog niet altijd door. Dat ze dingen samen met en voor elkaar moeten doen. Dus ook dat ze schatplichtig zijn om een mede-bewoner voor een koninklijke onderscheiding voor te dragen. Daarom: kunnen de 'notabelen' van Zuilen, degenen die al een lintje hebben (bedoel ik), niet één keer per jaar bij elkaar komen? Met een goed glas wijn erbij kunnen zij een (of meerdere) bewoner(s) aanwijzen, die in aanmerking komt (komen) voor een lintje? Dan hebben we in ieder geval ieder jaar minstens één bewoner voor en op wie we blij en trots kunnen zijn.

Nu, zonder lintjesregen op Zuilen, voelt zo’n lintjesdag wel heel erg kaal aan. 

Terug naar overzicht