Zuilen, van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 195

In het Museum van Zuilen zijn we van start gegaan met de tentoonstelling: Verenigingen uit Zuilen. Wijkwethouder Diepeveen opende deze tentoonstelling, (met enige assistentie van kleinzoon Ewan) door een korfbal door de korf te gooien. Onder het tromgeroffel van het Zuilens Fanfare Corps steeg de spanning ten top, maar het lukte, dus is de tentoonstelling van start! Meer dan 100 verenigingen uit Zuilen zijn in beeld! U kon al lezen over verschillende verenigingen, deze week:

UTRECHTS HUISVROUWEN ORKEST. DeelI

Om u een idee te geven, hierbij een verslag van hun optreden in het toenmalige Sabu-huis te Utrecht:

Een huisvrouwen-orkest? Wat kan dat nu zijn, zeker potten en pannen?

Nou, daar kwam het wel op neer. Woensdag 26 november werden we getrakteerd op een optreden door bovengenoemd show-orkest.

Het werd een daverende avond. Het gezelschap bestond uit 14 dames en het instrumentarium uit keukengerei en wasattributen. Wat we al niet zagen behalve potten en pannen: pollepels, trechters (omgetoverd tot mirlitons) wasborden, zeven, juspan, koffiemolen, twee pannendeksels fungeerden als bekkens, teveel om op te noemen. Het geheel werd begeleid door prima pianospel van mevrouw Wicke van Leeuwen.

Nadat de heer Blankert de avond had geopend en de talrijke aanwezigen, vooral de gasten, had welkom geheten, kon het concert beginnen. Het woord werd gevoerd door een der dames van het orkest, mevrouw De Vries. Nou, die kon haar mondje roeren hoor! Ze vond het gezellig om in het Sabu-huis te mogen optreden en ze verwachtte wel dat het een leuke avond zou worden, gezien de flinke opkomst.

Begonnen wordt met het zangnummer “De Vrolijke Huisvrouwen”, dit ging al fantastisch. Gekleed in kleurige uniformen werd er flink op los “getimmerd”. Enorm applaus. Vervolgens “Dan moet je me zuster zien” en de voordracht “meisjesvoetbal”, vrolijk gebracht door de dames Van ’t Riet en Klein-ten Brinke. Tot slot voor de pauze “Tulpen uit Amsterdam”, meegebruld door het hele Sabu-publiek.

Na de pauze ‘You are my chocolaatje”, waarbij een levend chocolaatje door de zaal laveerde en menig kusje uitdeelde. Er werd deze avond trouwens veel gekust!

Het gezelschap ging verder met een uitgebreid repertoire, teveel om op te noemen. Er waren ook nummers waarbij geklepperd werd met heuse kleppers. Toen volgde de voordracht “Jeugdherinneringen”, ook weer gespeeld door dezelfde twee dames maar nu vermomd als stokoude dametjes waarvan er één amper kon lopen! Gekleed in mode 1900 kwamen ze het podium op om hun jeugdherinneringen uit te wisselen.

Tijdens hun verhaal kwam aan het licht dat ze beiden met dezelfde Jochem verkering hadden gehad. Dat gaf grote hilariteit! Zou hij nog leven? Dan moest hij nu wel 85 zijn en toen ze in de zaal Jochem dachten te herkennen was het hek van de dam. Een van hen ging de zaal in en pakte een der bewoners in zijn nekvel om hem nog eens lekker te knuffelen. Gierend van het lachen in de zaal!

Hierna bij de nog enige Tiroler liederen in Tiroolse klederdracht ten beste gegeven. Zij zaten trouwens goed in de kleren, want viermaal werd er van kledij verwisselt, alles even keurig en alles door henzelf gemaakt. Een compliment hoor!

Tot slot nog een afscheidslied gevolgd door een donderend applaus. Maar toen kwam het! Bij het uitreiken door de heer Blankert van de bloemen aan de pianiste en presentjes aan de dames van het orkest, waren de zoenen niet van de lucht. Alle dames kregen een beurt. Het was dringen geblazen rond de heer Blankert, maar alles is toch nog goed afgelopen! Het gezelschap werd hartelijk bedankt en de pianiste niet het minst. Men had ons een leuke avond bereid.

Onder het genot van een drankje (maar niet van de dokter!) bleef men nog enige tijd gezellig bijeen, in het gezelschap van de “huisvrouwen”.

Fotobijschrift: Het Utrechts Huisvrouwen Orkest (later werd de naam veranderd In: Utrechts Huisvrouwen Show Orkest, omdat er zoveel show-element was bij gekomen.

 

Terug naar overzicht