Zuilen, van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 201

200ste aflevering is stilletjes verlopen, geen bloemen, geen planten, geen bakje met zacht fruit, dus... op naar de 1000?.

In het Museum van Zuilen is nog steeds de tentoonstelling 'Verenigingen uit Zuilen' te bewonderen. Tijdens deze tentoonstelling organiseert het museum ClubReünies van niet meer bestaande verenigingen uit Zuilen. In de twee voorgaande afleveringen kon u lezen over de mondaccordeonvereniging'Ons Genoegen'. deze week, vanwege de actualiteit, nóg een aflevering van deze vereniging, waarbij dit keer de heer W.C. Brouwer in de belangstelling staat. 

'Vanwege de actualiteit': De Tweede Wereldoorlog ging voor de Zuilense mondaccordeonvereniging ‘Ons Genoegen’ met een groot verlies gepaard. De tweede voorzitter van deze vereniging, de heer W.C. Brouwer, staakte als een van de eersten bij zijn werkgever, de Nederlandse Spoorwegen, en moest dat uiteindelijk met de dood bekopen.

Op het Zuilense Verzetsmonument staat zijn naam vermeld. In het boekje Zuilen eert zijn Verzetshelden, geschreven door A.H. Pasman bij de onthulling van het Verzetsmonument, lezen we over de heer Brouwer:

‘W.C. Brouwer Vrij Nederland. W.C. Brouwer was een grote zware man, met een kinderlijk en eenvoudig hart. Hij voelde zich aangetrokken tot de jeugdbeweging en was dan ook de 2e voorzitter van de bekende Zuilense Mondaccordeonvereniging “Ons Genoegen”.

Reeds vrij spoedig na de capitulatie in de Meidagen van 1940 kwam hij in aanraking met de contact-groep van Vrij Nederland: hij bezorgde illegale lectuur. Zijn woning was een contact-adres voor de werkers van Vrij Nederland en in zijn woning stond een zendapparaat opgesteld. Een gedropte agent van de Secret-Service onderhield daarmee contact met zijn chefs. Brouwer was onder-machinist bij de N.S.

Het was hem een gruwel, dat de spoorwegen Joodse landgenoten en arbeidsslaven naar Duitsland moest vervoeren. Menigmaal barstte hij thuis in snikken uit, wanneer hij zijn vrouw vertelde welk een gruwelijke taferelen zich op de perrons en in de treinen afspeelden. Tijdens de Februaristaking in 1941 trachtte hij het Spoorwegpersoneel te bewegen, eveneens het bijltje er bij neer te gooien. Wat jammer genoeg niet geschiedde.

In Januari 1942 was voor Brouwer de maat vol. Hij kon eenvoudig geen werk voor de vijand meer verrichten. Brouwer ging reeds staken in 1942, 2½ jaar voor het officiële bevel. Hij simuleerde kleurenblindheid en werd afgekeurd. Zijn vrij gekomen tijd besteedde hij geheel in dienst van de illegaliteit.

Het kwam bij Brouwer niet op, dat Nederlanders zo gemeen konden zijn, hun landgenoten te verraden. Zijn argeloosheid en impulsiviteit werden hem noodlottig. In Februari 1942 kwam een tweetal Nederlanders te zijnen huize, om met hem te spreken over illegaal werk. Er werd een afspraak gemaakt om hen op 11 Februari 1942 te ontmoeten op de Catharijnesingel.

Op de plaats van samenkomst aangekomen, werd Brouwer prompt door de schoften gearresteerd. Ondanks zware verhoren en scherpe bewaking van zijn woning, had de arrestatie van Brouwer geen gevolgen voor zijn vrienden. Brouwer zweeg. Via de lijdensweg Scheveningen, Vught, kwam hij in Neuengamme terecht. Op Oudejaarsdag 1944 was de strijd van Brouwer volstreden. Hij stierf in de leeftijd van 47 jaar, zijn vrouw en 4 kinderen achterlatend.’

 

 

Terug naar overzicht