Zuilen, van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 207

In het Museum van Zuilen is de tentoonstelling 'Verenigingen uit Zuilen' te bewonderen. Van een aantal clubs en verenigingen doen we op deze site verslag. Vorige week plaatsten we Deel I van de ´Kindervereniging `Mariëndaal's Belang`. Dan zou je deze week Deel II verwachten. Echter... vanwege de actualiteit krijgt u deze week eerst een deel van het verhaal voorgeschoteld van de Volleybalvereniging ´t Zand. (De actualiteit is dat op 20 juli aanstaande de ClubReùnie van deze volleybalvereniging plaats vindt in het Museum van Zuilen).

Volleybalvereniging ´t Zand

 

Een sportvereniging die geboren werd op ’t Zand (in Zuilen), was de volleybalvereniging ‘ ’t Zand’. Deze keer laat ik het graag aan de heer L. van den Heuvel over, om u over deze vereniging te informeren. Hij was lid van deze vereniging en schrijft over de start het volgende:

‘Het is begonnen met een trapveldje naast het voormalige politiebureau van Zuilen (dat stond aan de Daalseweg, ongeveer ter hoogte van de ingang van het Voormalig Gemeentehuis, dat tegenwoordig onder de naam ´De Parel van Zuilen´bekend staat).

Daar voetbalde de jeugd van de De Bazelstraat en de Van der Pekstraat er lustig op los. Tot iemand op het idee kwam om te gaan volleyballen. Twee palen werden er gezet en een zelf gemaakt netje gevlochten en dat moest het dan zijn. Allemaal erg primitief.

De agenten zaten vanuit hun raam te kijken en hadden er ook plezier in. Zij staken de koppen bij elkaar om te zien of ze hun net met een echte volleybal aan ons beschikbaar mochten stellen.

Agent Rijsemus kwam daar op een zekere dag mee aanzetten, maar toen konden we nog niet volleyballen. Genoemde agent, de heer Munnikhof en Andries van Dijk hebben toen een vergadering uitgeschreven en zo op 22 september 1952 de vereniging opgericht. Die moest natuurlijk ‘‘’t Zand’’ heten.

Het bestuur werd aangevuld met de ouders van Maaren, Lodder en Benschop. De vereniging bestond, het net en de bal waren er, maar iemand om ons te trainen hadden we niet.

Tot er op een dag de twee broers Groeneveld langs kwamen en dat getob van ons zagen. Als getrainde spelers van S.V.V. boden zij aan om ons het volleybal bij te brengen.

Wim werd later trainer/speler. Elke week werd, voorafgaand aan de wedstrijden, bij hem thuis de techniek door genomen.

Natuurlijk moet hierbij nog vermeld worden dat we achter de De Bazelstraat toen een verhoogd veld hebben gemaakt, dat aan de vereiste afmetingen voldeed. Eerst hebben we een soort terp gemaakt en daar dan graspollen op. – Grond en gras was er ruim voldoende achter de De Bazelstraat. – Toen nog nat houden.

Dat gebeurde met aan elkaar gekoppelde waterslangen vanuit huis. Na een paar weken konden we dan eindelijk tegen andere teams gaan oefenen. Later deden we dat in de gymzaal in Oud-Zuilen.

We werden toen zelfs door de militairen in Doorn uitgenodigd om tegen hen te spelen. Daarvoor zijn we met een grote bus gehaald en weer teruggebracht.

Toernooien in de buitenlucht werden met succes afgesloten. De wedstrijden werden altijd goed bezocht in de gymzaal van de U.L.O. (later M.U.L.O.) aan de Prinses Irenelaan, ook onze ‘‘thuiszaal’’.

Fotobijschrift; de volleyballers van het eerste uur waren Hans Rietveld, Theo Vonk, Adriaan van de Hoorn, onbekend, Jan Roos, onbekend, Anton de Bree.

Terug naar overzicht