Zuilen, van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 213

In het Museum van Zuilen is nog een paar weken de tentoonstelling 'Verenigingen uit Zuilen' te bewonderen. Van een aantal clubs en verenigingen doen we op deze site verslag. Vandaag het verhaal van:

Buurtvereniging ‘Sint Winfridus’

Na de Tweede Wereldoorlog werd ook in de St.-Winfridusstraat een buurtvereniging opgericht, die ter onderscheiding van de andere buurtverenigingen luisterde naar de naam St.-Winfridus. Veel bewoners ‘van toen’ bewaren goede herinneringen aan de vele activiteiten die het bestuur van de buurtvereniging organiseerde.

Utrechts Nieuwsblad 26 augustus 1955

Winfridianen bouwen hun eigen clubhuis

Mooi werk in de wijk Zuilen

(Van een onzer verslaggevers)

De buurtvereniging St.-Winfridus in de wijk Zuilen te Utrecht gaat spijkers met koppen slaan. Niet alleen figuurlijk doch ook letterlijk.

Op het ogenblik zijn tien leden van deze buurtvereniging bezig de fundamenten te leggen voor een eigen, zelf te bouwen clubhuis. Hoewel het bestuur van St.-Winfridus heel wat papieren heeft moeten doorworstelen, worden de papieren plannen nu werkelijkheid. Op het voormalige terrein van Hercules aan de Amsterdamsestraatweg wordt thans iedere avond, bij het licht van twee grote schijnwerpers hard gewerkt. Onder leiding van een (beroeps)-uitvoerder de heer H. Rouwendaal, werken bankwerker, postbode of bakker gezamenlijk aan het ideaal van iedere buurtvereniging: een eigen clubhuis.

Terwijl de jeugd de stenen aansleept, mengt de bakker-metselaar de meel-specie. De dames van Winfridus zorgen er met koffie voor, dat de energie van de mannen niet verslapt, want men wil het clubhuis nog voor de winter in gebruik nemen.

De voorzitter van de vereniging, welke Stichting tot exploitatie van het clubhuis Winfridus is geworden, vertelde ons iets van de toekomstplannen. „Het ligt in de bedoeling” zei de heer Th.J. Wischhoff, „dat volgende week de eerste steenlegging plaats heeft.” In het verdere gesprek bleek dat in dit clubhuis, dat de naam Winfridus zal krijgen, behalve de jeugd ook de ouden van dagen een plaatsje gaan vinden. Men wil de oude heren, door het beschikbaar stellen van ruimte en gereedschap, in de gelegenheid stellen zelf iets te knutselen. Zo zullen er een zaagmachientje, boren en schaven zijn, zodat de oudjes hier actief kunnen zijn en naar eigen idee en smaak iets vervaardigen.

De meisjes, die nu nog bij elkaar komen in een huiskamer om te handwerken, zullen over een zonnige ruimte beschikken. En de jongens zullen er bijvoorbeeld les krijgen in schaken.

Dat het zaaltje een oppervlakte krijgt van 60 m2, licht en zonnig zal worden, bleek ons uit de tekening. Een zijde wordt geheel van glas. De ouders van de kinderen zullen zelf voor het onderhoud zorgen. Het ziet er goed uit voor de kinderen van Winfridus.

Fotobijschrift: De kinderen van de buurtvereniging ‘St.-Winfridus’ gingen jaarlijks een dagje uit. De inwendige mens werd daarbij niet vergeten en zo te zien hoefde het bestuur daarvoor niet op een dubbeltje te kijken. Hier zien we de ‘rijk gedekte tafel’. (Zeker voor toen!) Deze foto kreeg ik van een dochter van de heer C. Kop van de chocolaterie aan de Amsterdamsestraatweg. Op mijn vraag hoe zij hier (bij buurtvereniging ‘St.-Winfridus’) terecht kwam, antwoordde zij: ‘Mijn vader sponsorde een deel van dat dagje uit, daarom mochten mijn broer en ik ook mee’. 

Terug naar overzicht