Zuilen van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 237

Zuilen eert zijn gevallenen Deel 5

Naar aanleiding van de tentoonstelling Zuilen in de Tweede Wereldoorlog, die vandaag, 4 mei 2018, door burgemeester J. van Zanen geopend zal worden, schrijf ik gedurende deze tentoonstelling over Zuilense slachtoffers van die oorlog.

Ook deze keer heb ik het artikel in tweeën gesplitst, ook deze keer omdat ik maar één foto per artikel kan plaatsen.

 

De Jehova getuigen.

Behalve de Joden werden ook de Jehovagetuigen te vuur en te zwaard door de Duitsers vervolgd. Allen, die lid waren van deze sekte of geabonneerd waren op het orgaan van de Jehovagetuigen, werden opgesloten in concentratiekampen of gevangenis.

Vanwaar die angst voor deze mensen? Waren de Duitsers bang voor gewapend verzet? In dit geval zeker niet. De Jehovagetuigen bestreden de Duitsers en meer speciaal het Nationaal-Socialisme met geestelijke wapenen. Uit het boek Openbaringen in de Bijbel bewezen zij, dat het rijk van Hitler ten ondergang gedoemd was en het einde van de machthebbers van het Derde Rijk verschrikkelijk zou zijn.

De Duitsers wisten wat deze mensen profeteerden, ook in Duitsland had hun leer immers veel aanhang gevonden. De „Bibelforscher” zoals de Duitsers hen noemden, vonden in de S.D. een niets ontziende vijand.

Groot is het aantal slachtoffers geweest onder de Jehova getuigen. In Amersfoort was een groot aantal van hen opgesloten in het beruchte concentratiekamp. Zij waren daar kenbaar aan hun paarse driehoek op de borst en vormden het mikpunt van de plagerijen en mishandelingen van het „Herrenvolk”. Blijmoedig droegen de Jehova getuigen echter hun lot.

Het heeft ons steeds weer verwonderd, dat deze mensen de plagerijen en spotternijen van de Duitsers zo goed doorstonden. In hun gezamenlijke gebeden in het kamp smeekten zij God om het hun vervolgers niet aan te rekenen en ook hun genade te willen schenken. Er zijn over deze mensen na de bevrijding veel praatjes rondgestrooid.

Hen kennende durven wij echter te beweren, dat men deze verhalen wel naar het rijk der fabelen kan verwijzen. Hun wijze van propageren mag dan al niet altijd even fraai genoemd worden en hun leer moge verwerpelijk zijn, van praktijken als bovenvermeld mag men hen, zonder deugdelijk bewijzen, niet beschuldigen.

Mejuffrouw S. Hemmink en de heer H. Zeeman , beiden te Zuilen woonachtig, werden ook door de Duitsers gearresteerd, omdat zij lid waren van deze organisatie. Van mejuffrouw Hemmink weten wij, dat het Nationaal-Socialisme haar één gruwel was. Zij stak haar mening niet onder stoelen of banken. In woord en geschrift wees zij op de verfoeilijke en misdadige leerstellingen van het Nationaal-Socialisme.

Geen wonder dan ook, dat zij reeds zeer spoedig in handen van de Duitsers viel. Op 7 september 1941 werd ze, toen ze alleen thuis was, gearresteerd en naar de Maliebaan overgebracht. Zij bleef echter trouw aan haar roeping en wilde haar geloof niet prijsgeven, zelfs niet toen ze gestraft werd met stokslagen en inhoudingen van warm voedsel gedurende lange tijd. Via talrijke gevangenissen en concentratiekampen kwam ze in Auschwitz terecht, waar zij op 12 november 1942 is overleden.

Herinneringen van Joab Hemmink aan S. Hemmink Trouw aan haar geloof

“Mijn tante Sophia Hemmink heb ik nooit gekend. Zij was lerares op de Zondagsschool. Een dag later dan mijn vader, op 7 september 1941, werd ze thuis opgehaald en gearresteerd.

Via de gevangenis aan de Maliebaan in Utrecht kwam ze in het Duitse kamp Ravensbrück terecht. Ze was een grote, mollige vrouw, die door haar verschijning – in een mannennachthemd - opviel. Ook in gevangenschap bleef ze trouw aan haar geloof, zelfs toen ze gestraft werd met stokslagen en gedurende lange tijd geen warm voedsel kreeg.

Medegevangenen vertelden later dat ze bepaalde werkzaamheden weigerde, zoals het naaien van kleding voor de Duitse militairen. Omdat ze zich niet voegde, volgde deportatie naar Auschwitz. Kort na haar aankomst is ze daar overleden, op 12 november 1942. Nadien hoorden mijn opa en oma dat ze in Auschwitz is gefusilleerd, maar daar is geen bewijs van. De familie ontving wel een overlijdensbericht.”

 

 

Fotobijschrift: S. Hemmink Geboren: 17 april 1920 overleden: 12 november 1942.

Terug naar overzicht