Zuilen van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 239

Zuilen eert zijn gevallenen Deel 7

Naar aanleiding van de tentoonstelling Zuilen in de Tweede Wereldoorlog, die 4 mei jongstleden door burgemeester J. van Zanen geopend werd, schrijf ik gedurende deze tentoonstelling over Zuilense slachtoffers van die oorlog.

Onder het kopje 'Engelandvaarders' vandaag het verhaal van: W. van Krimpen

 

Wij vervolgen ons boekje met bijzonderheden over de Zuilense verzetsstrijders met een hoofdstuk, gewijd aan de verzetsheld W. van Krimpen.

Wij doen dat met opzet: onder de slachtoffers van het verzet neemt Van Krimpen namelijk een zeer bijzondere plaats in. In de jaren 1940 en 1941 had het grootste deel van ons volk zijn houding nog niet bepaald. Velen hechtten nog geloof aan de schone belofte van Seyss en zijn N.S.B.-kliek. „Het zou zo’n vaart wel niet lopen”, zo redeneerde men.

Van Krimpen echter kende de Duitsers. In de jaren 1914 - 1918 deed hij reeds spionage- en koerierswerk voor de geallieerden. Hij kende de mentaliteit van de moffen door en door en hij wantrouwde hen.

Onmiddellijk na de capitulatie was zijn houding bepaald. Zijn werk bij de luchtbescherming gaf hij op, omdat hij in geen enkel opzicht mede wilde werken aan de Duitse oorlogsvoering. Hij stelde zich volledig in dienst van het verzet.

De N.S.B.-ers in onze gemeente bracht hij tot wanhoop, omdat hij vaak nachten achtereen, hun ramen en gevels beschilderde en hen hoonde om hun landsverraderlijke houding.

Als koerier van de voormalige O.D. volvoerde hij belangrijke opdrachten. Op klaarlichte dag vervoerde hij wapens en munitie. In 1941 verrichtte de S.D. een groot aantal arrestaties onder de O.D. Van Krimpen ontsnapte ternauwernood.

In datzelfde jaar vertrok hij met nog enkele anderen met een motorboot naar Engeland, waardevolle gegevens met zich mede nemende. De B.B.C. meldde enige dagen later zijn geslaagde overtocht.

In Londen was hij eerst enige tijd werkzaam op het kantoor van een Regeringsinstantie. Dat baantje was hem echter te kalm, zodat hij om overplaatsing verzocht en als instructeur bij de Prinses Irene-Brigade te Wolverhampton kwam.

Maar ook deze functie bood hem te weinig actie, zodat hij de kans waarnam om als kanonnier op een schip van de Nederlandse Koopvaardij te komen, de „Prins Willem III”, die met vliegtuigbenzine voor de R.A.F. naar Noord-Afrika voer.

Reeds op zijn eerste reis werd Van Krimpen het slachtoffer van een vijandelijke torpedo-aanval. Januari 1943 ontvingen wij, via het Rode Kruis, een telegram van hem.

Dit was helaas zijn laatste levensteken. Na de bevrijding ontving de familie Van Krimpen de treurige mededeling, dat zijn schip op 26 maart 1943 was getorpedeerd en dat Van Krimpen een zeemansgraf had gevonden.

Fotobijschrift: W. van Krimpen, geboren: 17 november 1894 overleden: 26 maart 1943.

Terug naar overzicht