Zuilen van zelfstandige gemeente tot stadswijk, Deel 241

Zuilen eert zijn gevallenen Deel 9

Naar aanleiding van de tentoonstelling Zuilen in de Tweede Wereldoorlog, die 4 mei jongstleden door burgemeester J. van Zanen geopend werd, schrijf ik gedurende deze tentoonstelling over Zuilense slachtoffers van die oorlog. Deze week gaat het over De L.O. te Zuilen en natuurlijk Henny Knipschild.


Het wordt een uitgebreid verhaal, vandaag deel 1

Henny Knipschild zat de vrijheid in het bloed. Voor geen enkele consequentie van zijn vrijheidsopvatting deinsde hij terug. Voor wie zo geschapen is, was het Nationaal-Socialisme één gruwel. Hij kon er alleen maar neen tegen zeggen en dienovereenkomstig handelen. Weg met de moffen, dat was zijn programma. Geen hand- en spandiensten verrichten. Niet gaan werken in Duitsland. Onderduikers verzorgen en hen van levensmiddelenkaarten voorzien.

Het was in de jaren 1940 tot november 1943 slechts een klein groepje, dat het werk in Zuilen verrichtte. Henny was de ziel van hen. Hij ploeterde dag en nacht ten koste van zijn gezondheid. Overdag werkte hij als schrijver op het Kantongerecht te Utrecht. Zijn vrije tijd besteedde hij geheel in dienst van de illegaliteit.

In augustus 1943 kwam de Landelijke Organisatie tot hulp aan onderduikers tot stand, kortweg de L.O. genaamd. Henny Knipschild was een van die mannen, die onmiddellijk het grote nut van deze organisatie inzag. Hij bracht de contacten te Utrecht en Zuilen tot stand en was de ziel van deze nieuwe organisatie te Utrecht en Zuilen. Een doeltreffender hulp en bijstand aan onderduikers en gezochten, kon nu worden geboden.

27 september 1944 was een fatale dag. Door de staking van het spoorwegpersoneel was het noodzakelijk een koeriersdienst te onderhouden met Amsterdam ten behoeve van de illegaliteit. Enige brieven waren zoekgeraakt in de omgeving van Breukelen. Vier jonge kerels reden die dag vol enthousiasme uit om nimmer weer te keren. De landwacht wist hen te overmeesteren en na gruwelijk te zijn gefolterd, werden zij aan de avond van die dag doodgeschoten. Henny was een van mijn vrienden. Met diepe ontroering denk ik aan hem. Tijdens mijn gevangenschap liet hij mijn gezin niet in de steek, maar bezocht hen en sprak hen moed in.

Wij mannen van de L.O. zijn er trots op Henny Knipschild als vriend te hebben gehad. Met zijn voorbeeld voor ogen zullen wij pal staan, opdat de duur gekochte vrijheid voor ons Vaderland behouden blijft.’

Terug naar overzicht