Zuilen van zelfstandige gemeente tot stadswijk. Deel 317: PROEFRIJDEN MET DE EERSTE RIJTUIGEN deel II

Het landschap in het stofgebied is vrij eentoning

Het Museum van Zuilen is verhuisd naar de Werkspoorfabriek op het Werkspoorterrein, Schaverijstraat 13. Voor een bezoek bent u van harte welkom! Maar… boek uw bezoek op onze site www.museumvanzuilen.nl, of bel voor een afspraak: 06 810 366 62.

 

De nieuwe locatie is ingericht met een uitgebreide tentoonstelling ‘Werkspoor en Demka in de Tweede Wereldoorlog’. Op deze site schrijven we over de geschiedenis van Werkspoor. Dit is deel 62.

 

Het is bij dit artikel van belang te weten dat Werkspoor in 1952 een zeer grote order kreeg van de Argentijnse Spoorwegen: 400 personenrijtuigen en 90 locomotieven

 

Werkspoor Courant december 1952

 

NIEUWS UIT ARGENTINIË (vervolg)

 

PROEFRIJDEN MET DE EERSTE RIJTUIGEN

De proeven worden voortgezet. Na de beschrijving van het geslaagde proefrijden met grote snelheid in het vorige artikel, vertelt Ir. de Niet, onder andere nu iets over de rit door het stofgebied, een proef die eveneens glansrijk doorstaan werd. Leest U maar.

Na de sensationele rit over het slechte traject is nog een proefrit gehouden met vier rijtuigen en een bestaand rijtuig, dat goede rij-eigenschappen had. Het doel van deze rit was een vergelijking te maken tussen de rij-kwaliteiten van de nieuwe rijtuigen en van de bestaande, waartoe in de rijtuigen vibratie-meters waren aangebracht.

Het resultaat was zeer bevredigend, de verticale bewegingen van onze rijtuigen waren zeer soepel en veel minder dan bij de bestaande rijtuigen, terwijl ook de horizontale bewegingen aanmerkelijk minder waren dan bij de Argentijnse rijtuigen. Opmerkelijk was ook de goede geluidsisolatie van de rijtuigen.

 

Vervolgens zijn de vier rijtuigen naar Buenos Aires vervoerd, achteraan de Rosario expresse. Na aankomst in de hoofdstad zijn de rijtuigen gedurende een week op het grote station opgesteld, waar ze door het publiek bezichtigd konden worden. Hiervan werd druk gebruik gemaakt en iedereen was enthousiast over de zeer comfortabele inrichting en fraaie afwerking. De meeste bezoekers vonden de tweede-klas rijtuigen met de wandbekleding van ‘‘formica’’, een plastic-product, luxueuzer dan de bestaande eerste-klas rijtuigen.

De technische commissie wenste tenslotte nog een proefrit te houden met twee Werkspoorrijtuigen door het stofgebied.

Ter toelichting dient vermeld te worden, dat in vele droge streken van Argentinië veel stuifzand voorkomt. Dit stuifzand wordt door de trein opgewaaid en is zo fijn verdeeld, dat het tussen naden en kieren doordringt.

Wanneer men een reis maakt door het stofgebied, krijgt men pas een indruk van de geweldige stofplaag. Men ziet soms gedurende vrijwel uren niets van het landschap, doordat het opwaaiende stof als een gelige Londense mist rondom de trein hangt. Ook in de rijtuigen is het soms mistig van de stof en ziet men de kellner in het restauratierijtuig uit de nevel te voorschijn komen.

Bij de constructie was terdege rekening gehouden met de zeer zware eis om het stof buiten te houden. Wij waren dan ook zeer benieuwd naar de proefrit om de uitvoering aan de practijk te toetsen.

Het gekozen traject voor de test was van Córdoba naar Tucumann via Sumampa.

De rijtuigen waren inmiddels al naar Córdoba vervoerd.

Wij zijn met de nachttrein met slaaprijtuigen naar Córdoba gereisd, om aldaar over te stappen in de normale trein naar Tucumann, waaraan de Werkspoorrijtuigen als laatste rijtuigen waren toegevoegd.

De trein van Córdoba naar Tucumann is een boemeltrein, die alleen dient voor vervoer van en naar tussenstations, terwijl de gehele reis praktisch door niemand wordt ondernomen, daar een expressetrein de afstand van 650 km in veel korter tijd dan 15 uur aflegt.

Het was droog weer zodat we een behoorlijke hoeveelheid stof konden verwachten. ’s Morgens vroeg lieten we Córdoba, één van de oudste steden van Argentinië, achter ons liggen en al spoedig zagen wij de voorheuvels van de Sierra Córdoba, waar velen hun zomervacantie doorbrengen.

Het eerste gedeelte van de route voert door een van de vruchtbaarste streken van het land. Na het passeren van de grens van de provincie Córdoba – Santiago del Estero – treedt een verandering van het landschap op. Het is er volkomen dor, waar cactussen en andere prikkelstruiken de boventoon voeren. In alle plaatsjes die we aandeden, was veel publieke belangstelling en in Sumampa, het ‘‘hartje’’ van het stofgebied, werden onze rijtuigen bestormd door honderden scholieren gekleed in witte schorten.

 

Inmiddels waren we in het stofgebied gekomen en het stof dwarrelde rondom de rijtuigen en aan de achterzijde van de trein waren de rails al onzichtbaar geworden. De ramen waren gesloten en de ventilatoren draaiden boven onze hoofden om enige afkoeling te geven, daar de temperatuur al tot boven dertig graden Celsius gestegen was. De afsluiting van de ramen was zeer goed, slechts enkele korreltjes kwamen naar binnen.

Het dorre landschap, afgewisseld met kale lemen hutten, grauw van het stof, was saai en eentonig. Spoedig echter werd het uitzicht belemmerd door de steeds meer toenemende nevel van stof. De ramen in onze rijtuigen bleken ook nu vrijwel hermetisch gesloten, daar er practisch geen stof naar binnen kwam.

 

De boemeltrein reed met een snelheid van niet meer dan 60 à 70 km/h verder en tegen de avond bereikten we La Banda, waar wij de reis zouden onderbreken alvorens naar Tucumann verder te reizen. Daar La Banda geen hotelgelegenheid bood, hebben wij die nacht in een speciaal voor ons gereserveerd slaaprijtuig doorgebracht. Eerst hebben wij ons echter door een heerlijke douche opgefrist. Door muskieten en het voortdurend fluiten van de rangerende locomotief hebben wij die nacht geen oog dicht gedaan.

 

Na het laatste ritje van La Banda naar Tucumann zagen wij eindelijk de suikerfabrieken rondom Tucumann verschijnen. De voor ons zo belangrijke stofreis was volbracht en zowel commissieleden als Werkspoorders waren voldaan over de resultaten.

 

Daar de tijd ontbrak om de terugreis naar Buenos Aires per trein te maken, werd gebruik gemaakt van een vliegtuig, waarbij de tocht boven de uitlopers van de Andes en de Sierras de Córdoba een onvergetelijke indruk heeft achtergelaten.

Terug naar overzicht