Zuilense kinderen

Steeds verwonder ik me weer over hoe kinderen de wereld zien,

Zo hebben wij ze op de kinderclub gevraagd om nu eens te tekenen hoe zij graag zouden zien hoe onze nieuwe plek eruit zou moeten komen te zien. De mooiste tekeningen zijn er ontstaan. En als je dan eens goed naar de tekeningen kijkt, dan zie je een subtropisch zwembed, met een gigantisch lange glijbaan en het liefste met een golfslagbad, en natuurlijk een speeltuin, voor als je even niet wilt zwemmen. Maar we zien ook tekeningen met een poppenkast verschijnen, "want dan kunnen de "juffen" poppenkast spelen en wij kunnen heerlijk, rustig kijken!"

Een ander kind, wat het koken op woensdag eigenlijk leuker vind, wil wel een cupcakebar, "Want ik heb de cupcakecup gekeken en ik weet nu al precies hoe je ze kunt versieren!"

Ook hebben we de kinderen gevraagd om te knutselen wat nu een buurthuis is. We hebben vellen papier en heel veel tijdschriften neergelegd. Ieder kind heeft zijn eigen kijk op een buurthuis. Er is een meisje wat "oude" en "jonge" mensen uit het tijdschrift knipt en deze naast elkaar op een vel papier plakt. Een buurthuis is voor jong en oud. Allemaal bij elkaar. Een ander kindje plakt de woorden, "gezellig", "wonder" en "Leuk" op, want het is altijd zo gezellig onder het knutselen en zijn moeder noemt zijn knutselwerkjes "kleine wondertjes."  

Afgelopen woensdag aan het begin van de kookclub, was er een nieuwe vrijwilliger, die natuurlijk voorgesteld moest gaan worden. Zij stelde zich voor als Samantha, 26 jaar. Een jongetje kijkt haar aan en zegt vanuit het niets: "Zohee, jij bent groot voor je leeftijd!" Waarop het gesprek ineens gaat over groot en klein. En wat is groot en klein, wanneer ben je groot of wanneer ben je klein. Uiteindelijk is de conclusie van de kinderen dat het eigenlijk niets uitmaakt en als afsluiting roept er een meisje: "We gingen toch kippensoep maken"

En zo is het..... tijd voor de kippensoep!

Terug naar overzicht